Ben hep kendimi sakladım.
Herkesten.
Gülüşlerim hiç gerçek değildi, mutluluklarımın gerçeklik payları eksikti.
Üzülmelerim yalandandı.
Kalbim ruhum duygusuzdu.
Hayal kırıklıklarım, içimdeki bütün canlı parçaları öldürmüştü. Son kalanlarsa acı çekiyorlardı, yalnızlık en büyük üzüntümdü.
En kötü zamanımda gelip sığınağım olmadın. Bizimkisi asla böyle bir kaçış ilişkisi olamazdı. Çünkü ben bütün bunlara rağmen toparlanıyordum, yenilik istiyordum; değişmek ve değiştirmek her şeyi.
Sen geldin. Şans. Tesadüf, veya planlanlanmış bir senaryonun gerçekleşmesi belki. Belki aşk. Belki hayat.
Ama sen.
